Nie lękaj się, Ja jestem z tobą! (Iz 41, 10)

uBOGAcONE spotkanie między niewiastami

Premiera Kalendarza Kobiety 2018 już 18 października. Następnie jeszcze tylko dwa miesiące... i będzie można w pełni go używać! :-)

Aby lepiej przygotować się na ten czas, a jednocześnie, by nie zapomnieć o pięknie i łasce chwili, którą przeżywamy, zapraszam na bardzo kobiece spotkanie w Warszawie.

 

uBOGAcONA spotkanie między niewiastami odbędzie się 28.10.2017 (w godz. 10.00-17.00) w Sali Kurialnej (Floriańska 3, Warszawa)

 

Spotkanie dedykowane jest dla wszystkich kobiet, które będą korzystać z Kalendarza Kobiety 2018 i chciałyby już teraz zainspirować się i przygotować do tej przygody! W programie: Msza św., konferencje (Katarzyna Marcinkowska, s. Maria Donata - niepokalanka), warsztaty, przerwy kawowe, wspólny obiad. W czasie konferencji zastanowimy się nad tym, jak owocnie korzystać z Kalendarza Kobiety, obalimy kilka mitów związanych z używaniem Kalendarzy, obudzimy swoją kreatywność a także przygotujemy się do formacyjnej podróży z kobietami Starego Testamentu. Będzie to także okazja do świętowania kobiecości i spotkania w gronie niewiast! 

 

Ramowy plan


Od 9.20 - rejestracja 
10.00-10.45 Rozpoczęcie. Bóg sam wystarcza, po co więc kalendarz? O tym, czym kalendarz może być i czym nigdy nie będzie (Katarzyna Marcinkowska)
10.45-11.30 Jak przeglądać się w Słowie Bożym? O wyjątkowym spotkaniu z Miłością (S. Maria Donata)
11.30-11.50 przerwa
11.50-12.30 Czy my się na pewno dobrze zrozumiemy? O drodze z kobietami Starego Testamentu i Boskim spojrzeniu na kobietę (Katarzyna Marcinkowska) 
12.30-13.15 Marta i Maria. Czyli o tym, że Bóg wie kiedy i jak. (S. Maria Donata i Katarzyna Marcinkowska) 
13.15-14.00 obiad
14.00-15.30 Warsztaty kreatywności - jak twórczo formować serce?
15.30-16.20 Msza św. 
16.30-17.00 Wskazówki na dalszą drogę Między Niewiastami

 

Koszt biletu:

cena promocyjna przy zapisach do 18.10 - 60 zł

zapisy od 19.10 - 70 zł 

 

Bilety do nabycia tutaj

 

Czytaj dalej...

Ta, która wychwala Pana

Była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocyWłożył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga.

Łk 13, 11-13

Przygarbiona. Bezimienna. Pewnie uśmiechnęłaby się gorzko, słysząc o swoim pięknie albo o tym, że jest Córką Króla Królów. Tego zniekształcenia nie da się ukryć jak fałdki na brzuchu czy przypudrować jak przebarwienia na twarzy. To nie jest tylko znamię na plecach, to widoczna z daleka cała jej postawa, jej ciążenie ku ziemi, jej nakierowanie wzroku na własne stopy. Ona cała jest pochylona i z trudem mogłaby spojrzeć drugiemu człowiekowi w twarz. Z trudem mogłaby też spojrzeć w lustro, by zobaczyć, kim naprawdę jest. Może czuje, że cała jest pochyleniem i niemocą. Wielokrotnie próbowała wyprostować się, ale zniechęcona, odpuściła sobie tę walkę. Zaakceptowała niedogodności i wytknięcia palcami. Może nie pamięta, jak było dawniej, w końcu zmaga się ze swoją ułomnością już 18 lat. Po takim czasie można przywyknąć do różnych, nawet najgorszych warunków, można nie widzieć wielkich zmian, jakie zaszły, można nie pamiętać, że kiedyś było inaczej, można przestać marzyć o tym, by było lepiej. Może zaczęło się od prawdziwej choroby ciała, ale to niedomaganie dotknęło także jej duszy. Może chorowały jej kości. Ale teraz już to nie tyle jej ciało jest chore, a jej serce, które zostało zniewolone przez złego ducha. Nieprzyjaciel mógł wykorzystać jej sytuację, emocje, uczucia. Mógł podsycać w niej żal, smutek, zgorzknienie, zazdrość. Może kobieta uległa zniechęceniu, może zaczęła pogardzać innymi, może odwiedzała świątynię, ale nie miała w sobie żadnej wiary i woli walki. Jej historia pełna jest niewiadomych. Ale dzięki nim po części możemy, dopisując zdania jej życiorysu, odnaleźć i nasze pochylenie.

W tym dniu, który opisuje św. Łukasz, ta właśnie kobieta przychodzi do synagogi, nie prosząc o uzdrowienie. Przychodzi z niemocą. Może przychodzi tylko z przyzwyczajenia, bez serca płonącego żarem. Modli się tak, jak umie. I wtedy z oddali zostaje dostrzeżona przez Jezusa. On ją widzi. Nie jej zgarbioną sylwetkę, nie jej grzech, nie jej zniewolenie, ale ją samą. Widzi także coś więcej. Widzi ją taką, jaką może się stać. Widzi ją naprawdę piękną. Woła ją na sam środek świątyni i tam, na oczach wszystkich, przywraca jej wolność. Kobieta odzyskuje postawę wyprostowaną, postawę godną prawdziwej księżniczki. Postawę pozwalającą jej wychwalać Boga tańcem. Uzdrowiona wychwala Pana i widzi już nie ziemię, ale Jego. I siebie – w Jego oczach.

Jej historia spotkania z Jezusem bardzo mnie porusza. Daje nadzieję. Stawia przede mną pytania o moją własną postawę  i o to, jak i kiedy ja wychwalam Pana. Jest jeszcze coś - kontekst tego spotkania, który Ewangelista opisuje dokładnie, ale który zwykle umykał mi gdzieś między rozważaniami o postawie pochylonej a wdzięczności za uwolnienie. Szabat. Jezus uzdrawia kobietę w szabat - w dzień, który miał być dniem odpoczynku i... wysławiania Pana. Tymczasem reakcją przełożonego synagogi na czyn Jezusa jest oburzenie. Uzdrowienie - według niego - zostało dokonane w niewłaściwym czasie. Gorszy się. Zna Prawo i wie, że nie wolno w tym dniu leczyć, gdy nie ma zagrożenia życia. Zna Prawo, ale nie zna jeszcze Prawa Miłości. Szabat jest dniem odpoczynku na cześć Pana, upamiętniającym odpoczynek Stwórcy po sześciu dniach pracy (Wj 20, 8-11). Ale to nie koniec uzasadnienia szabatu. Dla Żydów jest on także dniem upamiętniającym wyjście z niewoli egipskiej. „Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadził cię stamtąd Pan, Bóg twój, ręką mocną i wyciągniętym ramieniem: przeto ci nakazał Pan, Bóg twój, strzec dnia szabatu.” (Pwt 5, 15)

Jezus wyprowadza kobietę pochyloną z niewoli i pozwala jej w dniu szabatu chwalić Pana! Leczy jej serce. Czyni ją wolną. Czyni ją gotową przeżywać ten uroczysty dzień tak, jak może najpełniej! I uznaje swój gest nie za pracę zabierającą siły czy odrywającą uwagę od świętości, a za uczynek miłości, nawet obowiązek Miłości podtrzymujący - czy wręcz dający życie.

Jezus przypomina, że „szabat jest ustanowiony dla człowieka” (Mk 2, 27). Ma służyć człowiekowi do odnowienia serca i głębszego spotkania z Bogiem. I daje nam coś nowego. Dzień, w którym świętujemy Jego zwycięstwo nad śmiercią i wyprowadzenie nas Jego zbawczą ofiarą z niewoli grzechu. To jest ten dzień szczególnego spotkania z Nim, oddania Mu wszystkiego, przemieniania swojego myślenia - prostowania ścieżek. Wyprostowania się i chwalenia Go całym sercem.

W świętowaniu Dnia Pańskiego robię postępy - głównie małe kroki, ale to już coś! Na początku nowego miesiąca, który, choć jest miesiącem wakacyjnym, dla mnie jest miesiącem wytężonej pracy, z wielką radością i nadzieją patrzę na nadchodzące niedziele - w większości bez zobowiązań (o co nie zawsze łatwo). I tak, to jest mój duchowy cel na sierpień. Ćwiczyć się w świętowaniu i wychwalaniu Pana. 

A jak Wy świętujecie Dzień Pański?

Niedziela:

  • Jezus jest w centrum
  • Msza św. z dziećmi (jeśli to możliwe)
  • małżeńskie rozważanie Słowa
  • katecheza dla dzieci
  • rodzinne uwielbienie
  • wyjątkowa rodzinna aktywność (teraz to głównie spacery, odświętne place zabaw itd.)
  • bez Internetu :-)
Czytaj dalej...

Kananejka - Kobiety Nowego Testamentu (5)

W Kalendarzu Kobiety 2017 w maju - wyjątkowo - pojawiły się dwie bohaterki. Dwie różne kobiety, dwa bardzo odmienne spotkania z Jezusem. Jednak jest coś, co je łączy. Serce matki. Ale to wcale nie znaczy, że ich historie skierowane są tylko do mam, że tylko te kobiety, które mają dzieci, będą mogły zrozumieć ich doświadczenia i odnaleźć siebie w ich życiu! O, nie! One odsłaniają nam fragmenty kobiecego geniuszu i kobiecego serca. Te historie ukazują nam także coś ważnego o naszym Bogu. Jego wrażliwe serce, Jego bliskość naszym sprawom, Jego inicjatywę, Jego miłość ważniejszą od zasad. One ukazują nam także coś ważnego o nas samych. Jestem pewna, że wczytując się w te fragmenty Ewangelii odnajdziecie jakieś skarby dla siebie! Że po raz kolejny będziecie mogły zobaczyć kim jesteście w JEGO Oczach! Gorąco do tego zachęcam.

Fragmenty, którymi pragnę zostać uBOGAcONA w maju to:

Mt 15, 21-28

Łk 7, 11-17

 

Co ważnego odkryłam w historii Kananejki? O tym opowiadam na filmie:

 

Czytaj dalej...

uBOGAcONA - spotkanie z kobietą (nie)dzisiejszą

Od kilku lat Magda towarzyszy mi w działaniach Serca Kobiety. Właściwie nie tylko w działaniach, Magda jest jedną z osób, która pomaga mi doświadczyć pięknego bycia między niewiastami (ale o tym już więcej niebawem!). Wszystko zaczęło się parę lat temu - od organizowanej przez nas randki (w formie dialogowej), na którą przyszła wraz z mężem. Przez ponad trzy lata pomagała przy organizacji mszy św. dla kobiet, służąc swoim pięknym głosem, a także świadectwem. Parę miesięcy temu była jedną z animatorek na rekolekcjach dla kobiet - gotowa, by wysłuchać, pokrzepić dobrym słowem, współweselić się i razem płakać... Poprosiłam Magdę o wzięcie udziału w sesji do Kalendarza Kobiety 2017. Przy wybieraniu postaci, która jest jej bliska, byłam niemal pewna, że jej uwagę zwróci flakonik (bo Magda jest wrażliwa na piękne rzeczy) - jako element, który miał pojawić się na zdjęciu przy kobiecie, która bardzo umiłowała. Ale ta buteleczka to był tylko początek!... A więc jest! Z flakonikiem w dłoniach, wpatrzona w Kogoś, delikatnie uśmiechnięta. Dziś opowiada Wam więcej. Dziś mówi o tym, w jaki sposób została uBOGAcONA tą historią. Cieszę się, że możecie przeczytać jej słowa. Tej, która mogłaby podnieść na duchu każdą kobietę - niepewną siebie i swojej figury panią w przebieralni, przerażoną pannę młodą czy też zatroskaną o swoje dziecko mamę; tej, która jest niezastąpionym doradcą modowym (dzięki, Magda za tamtą sukienkę - wiesz którą!); tej, która spontanicznie i pod natchnieniem oddaje poznanej w pociągu dziewczynie swój Kalendarz Kobiety (jak dodaje - na szczęście jeszcze nie podpisany), tej, która przy całym swoim zabieganiu potrafi pielęgnować więzi i dzielić się sobą jak mało kto! Magda naprawdę ma czym się podzielić - głębokimi przemyśleniami, niełatwą drogą macierzyństwa, swoimi marzeniami! Uwaga! Optymizm, pasja i uśmiech tej kobiety - udziela się! Oddaję więc jej głos! 

***

 

Kim jestem?

Nazywam się Magda. Jestem żoną od prawie 7 lat i mamą dwójki dzieci utraconych. Z zawodu, a także z pasji jestem nauczycielem i terapeutą dziecięcym. W wolnych chwilach piszę bajki terapeutyczne dla dzieci. Cały czas staram się pamiętać o tym, że jestem córką Króla, coraz bardziej odkrywając i akceptując swoją kobiecość, głównie korzystając z inicjatyw związanych z projektem Serce Kobiety.

Dlaczego wybrałam postać Nawróconej Grzesznicy?

Przez długi czas patrząc na tę postać, zauważałam tylko to, że jest to kobieta lekkich obyczajów. Nigdy nie zagłębiałam się w jej historię, aż nadszedł moment wyboru bohaterek do Kalendarza Kobiety 2017, który okazał się świetną okazją do tego, by przyjrzeć się bliżej Tej, która bardzo umiłowała - wejść w jej środowisko, w jej życiowe zagubienie.

Ta Niewiasta ujęła mnie niesamowitą postawą wdzięczności za darowane jej grzechy, o których wiedziała nie tylko ona sama, ale także wszyscy ludzie z jej otoczenia -  całe miasto, w którym żyła. Myślę, że bycie jawnogrzesznicą dotyczy w pewnym sensie każdej z nas. Właśnie ta bohaterka pokazuje mi, iż każde moje odejście od Pana, każdy brak zaufania, każdy pojawiający się ludzki lęk i strach, to zdrada wobec Boga. Dopiero przypomnienie sobie o tej Bożej Miłości i doświadczenie Jej w sercu sprawia, że znów czuję się „czysta”, że „frunę” jak na skrzydłach, gdy czuję jak Pan wciąż na nowo mnie przemienia.... On sprawia, że chcę już nigdy nie być letnia!

Myślę też, że Jezus pragnie, abym rzucała się w Jego ramiona - taka, jaka jestem, właśnie taka po ludzku nie-doskonała. Jezus nie domaga się ode mnie nieskazitelnej „książeczki zdrowia”. On cieszy się, gdy dostrzegam swój grzech - klękam przy kratkach konfesjonału, i odchodzę uzdrowiona, po prostu lepsza!

W czym jest mi bliska?

Kiedy zastanawiam się nad moim życiem i powracam do czasów dzieciństwa widzę, że bardzo często brakowało mi odwagi do tego, by wyrażać swoje zdanie Wciąż uważałam się za gorszą, niższą, kochaną przez rodziców, ale jednocześnie ciągle kontrolowaną - niedorastającą do ich oczekiwań. Oprócz niezapomnianych rodzinnych wyjazdów w góry i bycia dzięki Mamie wszędzie tam, gdzie pojawiał się nasz Papież, nie pamiętam żadnych zabaw z rodzicami. Być może przez to musiałam zbudować siebie na nowo, zawalczyć o to, aby moje poczucie własnej wartości wskoczyło na odpowiedni poziom. Myślę, że „moja” postać także mogła mieć problem z wyrażaniem siebie, z walką o swoje wyjątkowe ja”, mogła nosić w sobie pragnienie zmiany życia o 360! Tak, zdecydowanie w tym jest mi w tym najbliższa!

Czego uczy mnie jej historia?

Tego, że do Boga trzeba powracać każdego dnia. Najistotniejsze jednak nie jest to, abym była lepsza i mniej grzeszyła, ale abym jeszcze więcej kochała! Przebaczenie Boga uzmysławia mi, że jestem przez Niego kochana zawsze. Nawet najlepszy mąż, oddana przyjaciółka, najbardziej troskliwy tata, gdy mamy już nie ma, nie zna mojego serca tak dobrze, jak właśnie On!

O co chciałabym ją zapytać?

Jak znosiła pełen potępienia wzrok i jawne wyśmiewanie się z jej stylu życia? Czy pragnienie zmiany swojego życia przyszło nagle, czy czuła, że  dojrzewa ono w niej powoli przygotowując ją na to, co miało zadziać się potem? W jaki sposób okazywała miłość innym ludziom po swoim uzdrowieniu? Czy od tamtego momentu stale odczuwała Bożą miłość w swoim życiu? Pewnie podczas rozmowy z tą wyjątkową Niewiastą, dalsze pytania nasunęłyby się same, więc zamówiłybyśmy największa kawę, jaką się da! ☺

Jakie inne kobiety Nowego Testamentu mnie inspirują?

Na pewno inspiruje mnie Pryscylla, żona Akwili, o której czytamy w Dziejach Apostolskich. Jej historia przypomina mi o tym, jak ważna jest w małżeństwie wiara i wzajemna troska np. o wspólną modlitwę. Razem z mężem dbamy o rozwój duchowy. Klękamy razem np. do Litanii Małżonków - oboje pilnujemy tego czasu, by wspólnie dziękować Panu, prosić, a przede wszystkim słuchać tego, co On do nas mówi. Również nasza oddzielna formacja jest bardzo ważna. To rozwój osobisty z najlepszym Coachem”, jakiego można sobie tylko wymarzyć, dlatego bardzo się cieszę, że Przemek należy do katolickiej wspólnoty mężczyzn - Przymierze Wojowników. Widzę, jak bardzo pracuje nad sobą, jak się rozwija, a przede wszystkim, jak każdego dnia jest o pół kroku bliżej Boga. Ja dzięki działaniom w projekcie dla kobiet, mam wiele okazji do tego, by wzrastać. Refleksja nad zadaniami w ramach programu #jawJEGOoczach i rekolekcje sprawiają, że czuję, jak Pan wciąż na nowo obmywa moje oczy, czasem delikatnie, wręcz niezauważalnie, a chwilami bardzo mocno - tak, jakbym naprawdę dostała nowe spojrzenie. Za bardzo istotną uważam także indywidualną modlitwę a właściwie dialog z Panem - wciąż uczę się rozpoznawać Jego Głos! Z tym doświadczeniem związana jest również Lidia - kolejna Niewiasta Nowego Testamentu, której Pan otworzył serce” (Dz 16, 14), tak było i jest również w moim przypadku. Pan wciąż pokazuje mi, że wszystko, co mnie spotyka, ma sens. To On rzuca nowe światło na to, czego po ludzku nie sposób pojąć, że nawet najlepszy reżyser ziemskiego świata, nie byłby w stanie napisać takiego scenariusza, jaki pisze sam Bóg! To On zsyła mi różne doświadczenia, stawia na mojej drodze różne wspaniałe osoby. Gdy upadnę, mam przed oczami piękne słowa Talitha kum, czyli dziewczynko, mówię ci, wstań” (Mk 5, 41). Kiedy chwytam się frędzli płaszcza Pana, niczym kobieta cierpiąca na krwotok, wiem, że jestem piękna w Jego oczach i kochana taka, jaka jestem - (nie)idealna!

W pewien sposób bliskie są mi także dwie inne biblijne kobiety - Hagar i Kananejka, którym użyczyłam” głosu w Biblii AUDIO Superprodukcji. Biblia AUDIO Superprodukcja to jeden z moich kroczków ku spełnieniu marzenia o dubbingowaniu filmów, o którym doskonale wie mój kochany Mąż. On zna moje najskrytsze pragnienia i uwielbia robić mi takie nietypowe niespodzianki pełne miłości - i pewnego dnia po prostu porwał mnie” mnie  do studia nagrań!

Kiedy wcieliłam się w postać Hagar, odkryłam po raz kolejny, że Bóg nikogo nie odtrąca, że Pan prowadzi mnie wyznaczoną dla mnie drogą i widzi zdecydowanie więcej, niż ja jestem w stanie zobaczyć, czy objąć rozumem. Natomiast dzięki Kobiecie Kananejskiej przypomniałam sobie o tym, że dzięki determinacji, silnej woli i oczywiście Bożej pomocy, jestem w stanie przekraczać swoje granice i przełamać lęk.

Słowa Dopomóż mi” są dla mnie symboliczne. Teraz już wiem, że warto mówić o swoich pragnieniach i dzielić się nimi z innymi ludźmi. Widzę, jak kolejne furtki na drodze do spełnienia mojego marzenia otwierają się, kiedy nie boję się prosić, czy pokazywać, że zrobiłam kolejny krok np. ku temu, by dubbingować filmy. Do tego oprócz talentu niezbędna jest oczywiście pomoc Boga, który błogosławi mojemu pragnieniu, zsyłając ludzi, którzy towarzyszą mi w tej drodze - wspierają i motywują do działania, bym nie poddawała się, gdy chwilowo mój telefon milczy, bo może się okazać, że zadzwoni akurat wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewam! Taka sytuacja miała miejsce niedawno, kiedy zadzwoniono do mnie z zaproszeniem na konferencję prasową :-)

Czytaj dalej...
Subskrybuj to źródło RSS