Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego (Łk 10, 41 - 42)

Stare i nowe bukłaki kobiecego serca

Chwaliłyśmy Pana śpiewem, modliłyśmy się słowami pieśni, wtórując czarującej nas głosem i grą na gitarze Irence. (A ja dziś obudziłam się, śpiewając mężowi do ucha „Kiedy Słowo Twe wypełnia się w nas”.)

Czytałyśmy Jego Słowo i dzieliłyśmy się nim.

Byłyśmy przed Panem twarzą w twarz, sercem przy Sercu.

Wpatrywałyśmy się w Marię Goretti i szukałyśmy jej w sobie – tej dziewczyny pełnej wiary i ideałów, broniącej swojej czystości i kobiecej godności, która potrafiła nie tylko nieść niezawinione rany, ale też przebaczenie.

Patrzyłyśmy na Rachab i na cuda, jakich dokonał Pan w jej życiu. Uczyłyśmy się od niej podejmowania ryzyka, wiary, zaufania i działania. Uczyłyśmy się, że nigdy nie dokonamy niczego zupełnie same, że nie możemy naszej wiary pozostawić bez uczynków i że niektóre stare bukłaki bywają wytrzymałe, dobrze wyrzeźbione i gotowe zachować jeszcze niejedno młode wino.  

Rozmawiałyśmy o zmianach w naszym życiu, które są nieuniknione, mogą być twórcze i wspaniałe, ale niejednokrotnie budzą lęk, zabierają poczucie bezpieczeństwa, zmuszają do pracy i spojrzenia na siebie w prawdzie, i że oparciem w tych zmianach jest On, ten niezmienny.

Przypominałyśmy sobie, że Bóg wszystko może. Może dawać nowe serce.

Oglądałyśmy nasze serca i oceniałyśmy ich stan bez zbędnych badawczych narzędzi, czując ich kondycję. Szukałyśmy starych, kruchych bukłaków, nadmiernie nagromadzonych, potrzebujących nowego wina. 

Prosiłyśmy o nowe wino dające życie, rozszerzające serce, formujące je według Jego Serca. O wino, które pozwoli nam doświadczyć Jego bezwarunkowej miłości wobec nas, naszej wartości i kobiecej godności, które uleczy nasze zranienia i wykrzywione spojrzenie na siebie i innych, które pozwoli nam dojrzewać, dokonywać mądrych zmian, ufając i wierząc Bogu, które pomoże nam pokochać siebie, pamiętając, że zostałyśmy obdarowane tym wszystkim, co jest nam potrzebne, by iść za Nim i wypełniać Jego najśmielsze pomysły na nasze życie.

Napełniałyśmy nasze bukłaki tym winem.

Dzieliłyśmy się swoim życiem, tęsknotami, pragnieniami i tym, jak On nas prowadzi.  

Pięknie jest być między niewiastami.
Pięknie jest być z Nim. 

5.07.2014 - dzień skupienia: Trzy dzielne niewiasty i On. O starych i nowych bukłakach kobiecego serca

***

A może też chciałybyście otrzymać taki malutki płócienny bukłaczek z przypinką? Jeśli tak, zostawcie komentarz pod tym tekstem, podając, czym jest dla Was nowe wino. (na komentarze czekam do 13.07) 

Czytaj dalej...

Stworzona, by pragnąć

Co ma wspólnego dieta, bieganie i zmiana nawyków żywieniowych z najgłębszymi pragnieniami kobiecego serca? Zwyciężenie kompleksów i zadowolenie ze swojego odbicia w lustrze? A może coś więcej i znacznie głębiej – na przykład lepsze ukierunkowanie swoich tęsknot, lekcja opanowania oraz odkrycie prawdziwego głodu?

W swojej książce „Stworzona, by pragnąć” Lysa Terkeurst udowadnia, że może być i tak. I co więcej, robi to nie przez błyskotliwe intelektualne wywody, ale przez własny przykład, zwierzenie się jak najlepszej przyjaciółce swoimi drogami, obawami, odkryciami, zwycięstwami i pragnieniami. Lysa - jak wiele kobiet – nie była do końca zadowolona ze swojego ciała, a ściślej mówiąc, z nadmiaru nagromadzonych kilogramów. Zapragnęła nie tylko założyć swoje obcisłe spodnie i poczuć się lepiej.

„Gra nie toczyła się bowiem o to, ile ważę i jak rozmiar noszę, ale o moje rozdwojone serce.”

Solidaryzuję się z jej motywacją i punktem widzenia, choć dla wielu osób, o których ona sama także w swojej książce wspomina, taka postawa może być niezrozumiała. Bo jeśli zapomnimy, że ciało ma z sercem bezpośrednie połączenie, bo idą ręka w rękę, to możemy nawet oburzyć się, że Pana Boga mieszamy w nasze potrzeby (albo i fanaberie) wprowadzenia ładu w takie pozornie jedynie przyziemne sfery życia i temu profanum próbujemy przypisać jako takie sacrum. Ale za pragnieniami kolejnej kostki czekolady i dokładki hamburgerów stoi bardzo często coś więcej - inne nieuporządkowane miejsca w nas samych i nieuświadomione tęsknoty.

„Musiałam zdobyć się na szczerość i przyznać, że polegam na jedzeniu bardziej niż na Bogu. Pożądam jedzenia bardziej niż Boga. W jedzeniu znajduję pocieszenie, nagrodę i radość. Do jedzenia uciekam się w chwilach napięcia i smutku, a nawet szczęścia.”

Czy każda z nas naprawdę zmaga się z tymi pokusami w postaci gorącej czekolady i fast foodów? Może jeszcze nie, może już nie, a może tak, ale wcale nie w takim stopniu jak Lysa. Ale tych pragnień, które zabierają nam rozeznanie, które kuszą, osłabiają wolę, zabierają wiarę w siebie i poczucie własnej wartości, a także wyciszają to największe pragnienie prawdziwej Miłości, jest o wiele więcej w naszej codzienności. I tak na przykład szukając bliskości i miłości, wpadamy w ramiona zupełnie przypadkowych mężczyzn, pozwalając odebrać (a nawet wyrwać czy wyszarpać) sobie największe marzenia i ideały. A przecież, jak podkreśla kilkakrotnie Lysa, zasługujemy na coś lepszego.

„Być może w porównaniu z sytuacją młodej dziewczyny, próbującej zachować czystość, powstrzymanie się od jedzenia wydaje się rzeczą błahą, a jednak głód to głód; pokusa to pokusa; pragnienie to pragnienie. Być może te dwie sytuacje tak bardzo się nie różną. Za każdym razem, kiedy przypominam sobie o tym, że zostałam stworzona do lepszych rzeczy, czuję przypływ motywacji i świeżych sił.”

W tej książce nie znajdziecie recepty na zrzucenie zbędnych kilogramów, tutaj szerokie pole do działania Lysa zostawia specjalistom – dietetykom i lekarzom. Na pewno jednak wszystkie zebrane przez nią przemyślenia mogą pomóc w zrozumieniu, że warto naprawdę zawalczyć o całą siebie, wsłuchać się w swoje prawdziwe pragnienia i odnajdywać najgłębsze Źródła, by je wypełnić i ugasić.

„Tak, zostałyśmy stworzone, by łaknąć – tęsknić, bardzo pragnąć, życzyć sobie gorąco i pożądać – Boga. Tylko Jego.”

Lysa Terkeurst, Stworzona, by pragnąć, wyd. Aetos 2014.

W ksiągrani KiM

Czytaj dalej...

Wprowadzając spokój i ład w sercu


Wprowadziłem ład
i spokój do mojej duszy.
Jak niemowlę u swej matki,
jak niemowlę — tak we mnie jest moja dusza.
 

(Ps 131, 2)

Kocham psalm 131. Krótki, a tak przejmujący, napisany dawno temu, a jakby z mojego wnętrza odczytany. I pewnie nie tylko z mojego. 

A jak ma się Twoje serce dziś? W ładzie i w spokoju, jak niemowlę u swej matki? Uderzyło mnie to porównanie. Staram się być mamą, której ramiona są dla dziecka jak kuloodporne skrzydła – bezpieczne i delikatne, czułe, ale nie przygniatające. Niemowlę jeszcze nie wie, nie domyśla się, nie domniemuje, nie przypuszcza, ono czuje i to odczuwa całym sobą. To mają być ramiona, które osłaniają – przed wiatrem, przed słońcem, przed śniegiem, przed nieżyczliwym spojrzeniem, przed ciekawskością ciekawskich, przed zakatarzonym panem w autobusie, przed niemowlęcym nieskoordynowaniem i nie zawsze bezpiecznym czynieniem kolejnych kroków rozwojowych, a nawet (albo i w szczególności) przed macierzyńskim zniecierpliwieniem, słabością i zmęczeniem, i miłością niedoskonałą, zaborczą, zawłaszczającą, wpatrzoną w siebie.

Udaje się czasem. Maluch zasypia zupełnie nieświadomy tego, że mogłabym go upuścić, a zasypiając uśmiecha się błogo albo zabawnie otwiera usta, jakby senność przerwała naszą rozmowę. Jest mu dobrze. Mnie także. Wymieniamy się naszymi darami i to się nazywa miłość. I w tym naszym tuleniu jest ład i swoista harmonia, która powtarza się każdego wieczora.

Ale są i te dni, kiedy moje ramiona nie są w stanie go uspokoić, kiedy on wyrywa się przestraszony, zmęczony lub głodny (albo taki, taki i taki na raz) i żadne ciepłe słowo, rytmiczne i cierpliwe kołysanie, recytowanie jego ulubionej Lokomotywy i śpiewanie piosenek z Kotów nie skraca czasu uspokojenia. Ta mała awantura musi się przetoczyć, obijając ramiona, o których Maluch zapomina. Jego lęk i poruszenie są większe i głośniejsze. Zamiast naszego współbrzmienia, jest tylko chwilowy chaos. Tak jak i dziś. Nie pomaga karuzela, na której misie tańczą w rytmie brzmienia kołysanki Brahmsa, nic nie daje nawet nagranie szumu, a kiedy w końcu w ruch idzie prawdziwy odkurzacz, przychodzi spokój, ale powoli, przerywany jeszcze łkaniem. Maluch walczy sam z sobą o ten spokój. Bo o prawdziwy pokój czasem trzeba stoczyć bitwę. Znacie to?

Moje serce ma się podobnie. Jak w sinusoidzie, jak na karuzeli (albo kolejce górskiej, istny rollercoaster) – raz utulone i zadowolone, raz wystraszone i niepewne swojego miejsca. Czasem samo sobie jest winne, czasem ja nie umiem go umiejętnie przygarnąć, nie działają dawne sposoby, a nowych nie wiadomo gdzie szukać. Nie mogę mieć własnego serca w garści jak niewolnika, więźnia, jak coś raz ustawionego i poznanego – ono stawia nowe wyzwania i pytania. Zupełnie tak jak dziecko na kolejnych etapach rozwoju domaga się nowych sposobów wprowadzenia porządku i prowadzenia dialogu. 

Pokój. Która z nas go nie pragnie? Ale czyż nie obca jest nam również szarpanina, roszczeniowość i niezadowolenie z siebie, biadolenie na tę naszą kobiecą chwiejność, a to znów te lęki, znów ten niepokój... Mamom, które tak pewnie chronią swoje Maleństwa to także się zdarza. O, i to jakże często! Mamo, stań się więc i mamą - wyrozumiałą, troskliwą, pomysłową - dla samej siebie. Jak utulać swoje serce? Jak zabiegać o pokój i ład, i o samą siebie? 

Chciałabym mieć patent na to. Na samą siebie. Ale nie mam, wybaczcie. Na pewno trzeba oddać się w Ramiona większe, bo to od Nich przychodzi Pokój Prawdziwy, ale przecież i od nas tak wiele zależy! Mam dziś malutkie inspiracje. Jeśli tylko macie swoje sposoby i pomysły, dzielcie się! :-)

Radość. Odrzucenie trosk. Dziękczynienie. A wraz z nimi POKÓJ.

„Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko! O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.” (Flp 4, 4-7)

Czym mogę się radować? Wszystkim. Chwilą obecną, porankiem, wieczorem i podwieczorkiem, rozmową od serca, przypadkowym spotkaniem, zasłyszaną dobrą nowiną, tym, co mam i tym, czego nie mam, deszczem, kawą z automatu, nowym dniem, nową szansą, tym, że nic nie trwa wiecznie, ale Miłość jest niezniszczalna, że wszystkie trudności są małe w porównaniu z radością Nieba. A kiedy wypełniam się Radością, nie pozostaje już czas ani miejsce na troski. Kiedy się pojawią, stają się śmiesznie małe i niepoważne, i same z sobie mogą sobie żartować. A z tej radości rodzi się dziękczynienie.  

Ład.

Zadbać o swoje serce to nie tylko zafundować mu duchowe Spa, podsunąć wzniosłe pieśni i ambitną lekturę, zadbać o duszę to nie tylko czytać jej wiersze i zdobywać nowe umiejętności, które można zgrabnie kiedyś, gdzieś, po coś wykorzystać. To także pokochać swoje ciało, dostarczyć mu witamin, a płucom świeżego powietrza. To zadbanie o harmonię i współgranie tej całości. Jak wielki jest wpływ naszego ciała na duszę, udowodniono już dawno. Jesteśmy przecież całością. Kiedy zaniedbuję moje ciało, tracę też siły duchowe. A jak łatwo przechylić się w jedną albo drugą stronę! Dlatego spaceruję godzinami (jedna z cudownych wymuszonych aktywności mamy!), tańczę, prasując sterty ubranek i koszul (jakoś dziwnie moich ubrań jest tu najmniej), przyrządzam potrawy proste i kolorowe, nie stroniąc od magnezu w czekoladzie, zakładam spódnice, kolczyki (od męża;-) i czasem róż na policzki, no i uśmiech. Cieszę się, że jestem w moim ciele, z moim ciałem. Nie ma ze mną lekko, ale dochodzimy do porozumienia.

Zadbać o porządek w sobie to nie tylko posegregować zadania, oddzielić sprawy ważne od pilnych, przemienić to, co wydawało się przekleństwem w dar. To nie tylko uporządkowanie umysłu, emocji, wspomnień i pragnień, to także proste ogarnięcie stołu, wyrzucenie wszystkich nazbieranych drobiazgów z szuflady i ułożenie ich w nowy sposób. To również krytyczne przejrzenie szafy i wyrzucenie nienoszonych od trzech lat sukienek, niezałożonych od zawsze bransoletek, które przytrafiło się kiedyś dostać. To przerzucenie sterty papierów, które może kiedyś miały się przydać, ale utworzyły tylko barykady, które nijak nie bronią tego, co powinny były. Bo bałagan, którym się otaczamy, nie sprzyja porządkowi we wnętrzu. 

Czytaj dalej...
Subskrybuj to źródło RSS