Wszystkie wasze sprawy niech się dokonują w miłości! (Dz 16, 14)

Podążając ich śladami... Czyli niezwykłe spotkania i wzruszenia na szlakach Italii

Znowu Włochy? Przecież już tam byliście! - słyszałam kilkakrotnie. To prawda - byliśmy już tam. Nawet nie raz. Ale lubimy tam wracać. Lubimy Włochy za słońce, ciepłe barwy miast, kawę z ekspresu za symboliczne 1 euro, którą można dostać nawet na małej stacji benzynowej i którą nawet nie zawsze trzeba wpisywać do menu - bo wiadomo, że kawa jest!. Lubimy Włochy za kościoły i za to, że niemal każde miasteczko pamięta jakiegoś świętego. Nasza rodzinna wyprawa - oprócz tego, że była czasem odpoczynku i wyciszenia, miała też pielgrzymkowy charakter. Włochy to idealne miejsce do tego!... Pragnęłam przemierzyć szlaki kilku świętych kobiet, zbierając materiał do Kalendarza Kobiety 2019, a przede wszystkim przygotowując swoje serce na dalsze prace i cały rok formacji. Nie przypuszczałam jednak, że aż tyle kobiet spotkam i że będę tak poruszona tymi drogami, i całym tematem świętości. A to przecież dopiero początek!...

Chociaż to naprawdę były wakacje (i to dłuuugie!), miałam ochotę dzielić się małymi relacjami z tych spotkań. Umieszczanie ich w miarę na bieżąco na insta stories było bardzo przydatne - także dla mnie, by zatrzymać te doświadczenia na dłużej. Otrzymałam też wiele miłych odpowiedzi i próśb o modlitwę. A żeby zatrzymać na trochę dłużej te relacje, umieściłam je w wyróżnionych relacjach. Można więc je zobaczyć nawet teraz :-)


Moja litania do świętych po tej podróży mogłaby brzmieć tak:

św. Gemmo Galgani,

św. Zyto,

św. Katarzyno ze Sieny,

św. Fino,

św. Katarzyno del Ricci,

św. Magadaleno z Canossy,

św. Joanno Beretto Molla,

módlcie się za nami!

Poniżej umieszczam kilka najważniejszych myśli i wspomnień. To taka zapowiedź nowego roku. Taki przedsmak... :-)

 

Przepiękna toskańska Lucca wypełniona kościołami i św. Gemma Galgani

Lucca to piękne miasto. Nie za duże (jak Florencja!), ale nie za małe - można je przemierzać przez kilka godzin. My dotarliśmy tam po deszczu, który złapał nas w Pizie. Jest to rzeczywiście miasto wielu kościołów! A mnie już od jakiegoś czasu kojarzyło się ono ze św. Gemmy Galgani. Najpierw słyszałam o niej, później poznałam ją trochę bliżej podczas moich poszukiwań świętych niewiast do Kalendarza 2019. Czytałam trochę jej pism, ale wciąż jeszcze miałam poczucie, że jej nie spotkałam tak bardzo osobiście. Przystanek w tym miejscu był więc dobrą okazją, by to nadrobić. Nie mieliśmy ambicji, by zobaczyć wszystkie miejsca związane z jej życiem (było to też niemożliwe ze względu na dość późną godzinę), ale kilka udało nam się odkryć! A więc byliśmy w kościele św. Frediana, w którym Gemma przyjęła I Komunię św. Tam też poznałam św. Zytę, która kilka wieków wcześniej przychodziła codziennie do tego kościoła, a teraz jest tam pochowana. Dotarliśmy także pod dom, w którym św. Gemma zmarła. Naprzeciwko niego stoi Kościółek Róży, gdzie Gemma się modliła. Jest tam też konfesjonał, przy którym się spowiadała. A nam udało się trafić na Nieszpory!...

Przemierzanie dróg, które znała św. Gemma, które - nie tak dawno wcale - były też jej drogami, było dla mnie naprawdę cudownym doświadczeniem. Myślałam o św. o. Pio i o św. Maksymilianie Kolbe, którzy tak bardzo ją cenili. Myślałam o tym, jak święci cudownie się inspirują i wspierają w drodze do Nieba. I o tym, że św. Gemma żyła naprawdę radykalnie, naprawdę dla Boga. I że to nie jest tylko jej powołanie, ale także nasze.

I kawałeczek z jej autobiografii - wniosek po rekolekcjach, jakie odbyła w 1891 r.: „Ze wszystkich sił pracować nad tym, by nie prowadzić rozmów na tematy obojętne, a tylko o sprawach nieba.”

Wśród moich lektur w najbliższym czasie - biografia Gemmy! Nie mogę się doczekać tego kolejnego spotkania z nią!  

 

Moja św. Katarzyna i słoneczna Siena! 

Na przemierzenie jej dróg czekałam najbardziej. Przygotowywałam się do tej drogi, czytając Dialog, Listy oraz jej biografię (Tę o niepokornej świętej, choć zastanawiam się, czy o świętej można mówić, że była niepokorna... i to Ta Katarzyna!). Próbowałam sobie wyobrazić Sienę z XIV w, w czym pomogła mi jej biografia. Od czasów Katarzyny miasto nie zmieniło się aż tak bardzo. Główny plac, układ ulic, a nawet fontanny - to wszystko znała i ona. I oczywiście bazylikę i katedrę! Siena urzekła mnie (bardziej niż Florencja!). Pewnie ma to związek z Nią, ale niech tak zostanie! Najbardziej wzruszające były chwile spędzone w jej domu-sanktuarium, szczególnie czas przy jej celi. Rzeczywiście małej, nisko umieszczonej, tak, jak ją sobie wyobrażałam po wcześniejszych lekturach. To właśnie tu była blisko Niego, to właśnie tu przygotowywała się do misji, którą podjęła - misji jednania i walki o Kościół. A także misji ukazywania prawdy o Bogu i Jego stworzeniu.

Będąc przy jej sanktuarium, zadziwiona spokojem, jaki tam panował, nagrałam też na żywo pozdrowienia. Czytałam też fragment jej listu na temat Bożej miłości. Cała ona, ta nasza Katarzyna!...

Katarzyna - doktor Kościoła i patronka Europy - będzie jedną z bohaterek na cały miesiąc w Kalendarzu 2019! Będzie więc czas na lekturę jej pism, a także na bliższe poznanie jej życia. Ale, ale! To nie znaczy, że teraz nie jest dobry czas, by „usłyszeć jej głos”. Szukacie duchowej lektury na wakacje? Polecam Wam gorąco jej Dialog, a tu fragment: 

„Chcąc ruszyć w drogę, winniście przede wszystkim pragnąć. Bo tylko ci, którzy pragną, są zaproszeni, wedle słów: <<Kto pragnie, niech przyjdzie do Mnie i pije>> Kto nie pragnie, nie wytrwa w drodze; znuży się trudem, albo się zatrzyma dla przyjemności. Nie chce mu się nieść naczynia, którym by mógł czerpać, ani stara się o towarzystwo, jakiego mi trzeba.” 

 

 

Św. Joanna Beretta Molla - nasze ciche, wzruszające spotkanie - między nami żonami

Św. Joannę znam od dawna. Za jej wstawiennictwem modliłam się wielokrotnie, szczególnie przed ślubem. Czytałam też jej listy do męża, kiedy przygotowywałam się do małżeństwa. A później chyba trochę o niej zapomniałam... Na tyle, że w moich planach na tę podróż śladami świętych kobiet, nawet o niej nie myślałam aż tak mocno. Nie za wszelką cenę. Ale nasza droga powrotna prowadziła jak najbardziej w pobliżu jej miejsc, więc postanowiliśmy tam pojechać. Na koniec tych blisko 3 tygodni z moimi ukochanymi chłopakami, bardzo tego zapragnęłam. Tego, by zawierzyć Bogu - przez jej wstawiennictwo - moje małżeństwo i macierzyństwo. Czułam głęboko, że to będzie najlepsze uwieńczenie naszej podróży. (Miałam też kilka ważnych intencji!) I choć wiedziałam, że bardzo tego chcę, to nie liczyłam na tak wielkie wzruszenia, jakich doświadczyłam, będąc najpierw w Magencie (gdzie Joanna się urodziła), a później w Mesero, gdzie została pochowana. Tak niedawno chodziła tymi ulicami - młoda lekarka, piękna kobieta, kochająca Boga i ludzi, a teraz mogłam iść nimi ja, jakby z nią. Na dosłownie minutkę (i to dzięki uprzejmości pewnego pana!) w Magencie wstąpiliśmy do kościoła, w którym Joanna została ochrzczona (jest tam do dziś jej szata chrzcielna!), a później - powiedziała sakramentalne „tak” wobec swojego męża. W Mesero - cichym i spokojnym miasteczku - nawiedziliśmy jej sanktuarium, gdzie obok jej obrazu umieszczone są liczne wota dziękczynne... najczęściej dziecięce śliniaczki z imionami dzieci! Chwilę później byliśmy przy rodzinnym grobowcu. Obok niej pochowany jest jej mąż i inni członkowie rodziny. Udało nam się zerwać kilka polnych kwiatów i ułożyć je obok zniczy, które zapewne zostawili inni pielgrzymi, choć - mam poczucie - że to mogli być mieszkańcy Mesero.

Jakiś pan, wracając z cmentarza modli się dłuższą chwilę przed jej grobem, a potem wychodzi z tego małego cmentarza. Poza nim nie spotykamy nikogo, a jesteśmy dobrych kilka minut. „Jej dzieci naprawdę mogły mówić św. Mamo” - mówię do moich chłopców, domyślając się, że nie wszystko i dla nich jest zrozumiałe. „To były dorosłe dzieci” - Mariusz patrzy na daty i kalkuluje. Tak, były dorosłe, ale na pewno mówiły „mamo”. Po tych chwilach zadumy na cmentarzu ruszyliśmy do parku na mały piknik. Chłopcy poszli wszystko przygotować, a ja wstąpiłam jeszcze na plac św. Joanny (obok ambulatorium, w którym pracowała) i do sanktuarium (po obrazki). Myślę o Joannie i o świętości. Dziś. O tym, że jej droga do nieba to nie była tylko jedna decyzja w życiu - jej troska o życie dziecka nawet za cenę śmierci. To była cała droga jej życia - taka dość zwykła i prosta. Z tymi myślami docieram do moich chłopaków szalejących już na placu zabaw. Idę ich kochać - pomyślałam.

Nie przypuszczałam, że jeszcze popołudniu będziemy odmawiać różaniec, jadąc nad alpejskimi przepaściami i docierając na blisko 2000 m npm. Ciekawe, czy Joanna - nasza alpinistka ;-) - też tu dotarła? - myślałam. 

 

*** 

A jeśli macie ochotę w 2019 roku odkrywać święte i błogosławione niewiasty - inspirować się ich życiem i duchowością, czytać ich pisma, to przypominam, że w przygotowaniu Kalendarz Kobiety 2019 (a także notes). Jeśli nie chcesz przegapić jego premiery, a wcześniej jeszcze przedsprzedaży, to zachęcam szczególnie do zapisania się na newsletter Serce Kobiety :-) lub do śledzenia informacji na kanałach społecznościowych! Ja już nie mogę doczekać się tej przygody! (Tak, apetyt rośnie po tej podróży szczególnie!)

 

***

Uwaga! Polecane powyżej książki dotyczące opisanych świętych kobiet są podpięte pod linki z programu partnerskiego. Za zamówienia złożone w tej księgarni za ich pośrednictwem, otrzymuję małą prowizję. Będzie mi miło, jeśli - planując ich zakup - skorzystasz z nich. Polecam jedynie te, które... naprawdę polecam! ;-) Jednocześnie zachęcam do pomyślenia o różnych możliwościach lektury - nie zawsze to musi być zakup. Książki można przecież pożyczyć (z biblioteki albo od przyjaciół)! :-) Każdy sposób na lekturę jest dobry! :-) 

Czytaj dalej...

Rozkwitam. Inspiracje [eBook do pobrania]

Czy chcesz rozkwitać? Czy jesteś gotowa podjąć taką decyzję?

Być może słowo decyzja brzmi dziwnie w tym przypadku, ale im dłużej z tematem naszego rozkwitania się mierzę, tym bardziej widzę potrzebę naszego świadomego wypowiedzenia tego słowa - TAK! Bo na to wezwanie można odpowiedzieć i nie. Jednak nie. Oczywiście nasze rozkwitanie nie jest tylko w naszych rękach. O nie! Jesteśmy przecież jak kwiaty w dłoniach najlepszego Ogrodnika! I to On wie, czego potrzebujemy, by rozwijać się i żyć. By dążyć do pełni, do świętości. On wie, czemu zasadził nas na takiej, a nie innej ziemi. On wie wszystko i On może wszystko. A jednocześnie nie działa wbrew naszej wolności i nie robi za nas tego, co do nas należy. Tak, nawet kwiaty mają coś do zrobienia! ;-) Ja robię swoje małe kroki, On robi resztę!

Czy zatem masz w sobie wielkie pragnienie rozwoju, zmiany, pełni? I czy zgadzasz się na trud drogi - na wykonanie swojej części?

Bo zwykle jest tak, że my chcemy rozkwitać. I to jak! Ale nie chcemy przechodzić procesu rozkwitania. Chcemy kwitnąć, nie zmieniając się. Jeśli - tak jak ja - masz w sobie taki zapał i marzenie, z rozczuleniem patrzysz na kwitnące wiśnie i na owocujące jabłonie, a jednocześnie wiesz, że droga do owocowania to długa droga pracy (i to bywa przerażające!), to zapraszam Cię do podjęcia małych kroków w tym kierunku. A najpierw warto przyjrzeć się temu marzeniu i uwierzyć jeszcze mocniej, że TO jest możliwe z Nim. Ale często właśnie TO dzieje się inaczej niż sobie to wyobrażamy. Powoli. 

Rozkwitanie w przyrodzie zaczyna się niezauważalnie. Zanim ujrzysz kwiaty, drzewo (np. jabłonie, na których znam się najlepiej jako córka sadownika) wykonuje ogromną pracę. I czeka. I zdaje się ukrywać przed światem to, co się w nim dzieje... Nasze rozkwitanie też często zaczyna się po cichu. Nie jest widoczne, nie jest spektakularne... aż do czasu! Aż do tej chwili, kiedy pojawią się efekty, świadectwo naszej pracy i Jego Łaski.

Życzę Ci więc wytrwałości.

I radości z malutkich kroków i zmian. 

Do pobrania poniżej (nad notką o autorce) - eBook: Rozkwitam. Inspiracje, w którym znajdziesz pomocne arkusze do pracy nad tematem rozkwitania! 

Mam nadzieję, że będą dla Ciebie motywacją do zrobienia pierwszego kroku, a potem kolejnych! 

***

Rozkwitaniu poświęcony jest także Notes ROZKWITAM

Czytaj dalej...

Dołącz do zespołu Serce Kobiety | uBOGAcONA, czyli poszukiwania!...

W związku z rozwojem projektu Serce Kobiety oraz z wieloma nowymi pomysłami (o, tych nie brakuje!) ogłaszam, że poszukuję kolejnej dzielnej niewiasty do Zespołu Serce Kobiety | uBOGAcONA, która pragnie razem z nami działać na rzecz formacji kobiecych serc! Zapewniamy niejedno wyzwanie, możliwość rozwoju i realizacji także własnych pomysłów oraz twórczą atmosferę pracy między niewiastami.  

 

Wymagania

Poszukuję osoby, która:

- dobrze zna projekt Serce Kobiety i uBOGAcONA;

- wyznaje wartości, które są podstawą działań SK i ważny jest dla niej rozwój duchowy;

- lubi pracę nad sobą i ma zamiłowanie do uzupełniania notesów i kalendarzy;

- pragnie działać na rzecz rozwoju kobiecych serc;

- ma możliwość dojazdu do biura (Marki k. Warszawy) (w stałe dni - raz/dwa razy w tygodniu);

- może poświęcić min. 20 godz. tygodniowo na tę pracę;

- jest kreatywna i proaktywna;

- umie działać w zespole, ale też potrafi działać samodzielnie;

- chętnie podejmuje nowe zadania i lubi się uczyć;

- ma wyczucie estetyki;

- ma lekkie pióro. 

  

Zadania:

- pomoc w tworzeniu nowych produktów Serca Kobiety; 

- pomoc w działaniach promocyjnych i organizacyjnych;

- tworzenie tekstów, opisów;

- działania w social media;

- administracja grupy na fb.

 

Zgłoszenia zawierające CV oraz list motywacyjny można wysyłać na adres Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. do 4.03.2018. Możliwość uzgodnienia czasu rozpoczęcia współpracy oraz formy (faktura, umowa-zlecenie).

Czytaj dalej...

Rozkwitam | notes

Rozkwitam. Wiadomo, że nie tak naprawdę. Tylko w przenośni. Nie wyrastają kwiaty w moich włosach, nie wypuszczam zielonych listków. A jednak rozkwitanie jest jak najbardziej stosowne, gdy mowa o ludzkim życiu. Gdy mowa o zmianach, o rozwoju, a także o naszym przeznaczeniu. 

Przypomina mi o tym Słowo Boże. 

„Rozwiniecie się jak róża zasadzona nad strumieniem wody,

jak Liban wydacie woń przyjemną

i rozwiniecie się jak kwiat lilii..."

Syr 39, 13

 

Przypomina mi o tym przyroda.

 

 

Przypomina mi o tym moja historia życia i świadectwa wielu osób!

 

Oczywiście nasze obserwacje pokazują, że rozkwitanie to pewien etap, mała część. To prawda, że tutaj doświadczamy zmian - to specyfika naszej ziemskiej drogi. A jednak rozkwitanie to coś więcej niż ta chwila koloru i zapachu! Jest ono częścią czegoś większego! Rozkwitanie nie dzieje się ot tak, nagle, niespodziewanie - uczyłam się tego w moim rodzinnym domu, obserwując drzewa owocowe. (Chociaż czasem nawet ogrodnicy nie mogą uwierzyć w to, co dzieje się z kwiatami! i ja czasem nie przecieram oczy ze zdumienia, widząc, jak Pan potrafi wspomóc rozwój swoją łaską.) 

Początek maja zawsze zapowiadał kwitnięcie drzew. Wszystko dookoła stawało się nagle ukwiecone. Do naszych sadów przybywali goście na sesje zdjęciowe. Nam także udawało się w tym czasie uwiecznić chwile na fotografiach (obowiązkowo te komunijne!) Po kwitnących wiśniach - nadchodził czas kwitnienia jabłoni, więc ten etap wydawał się dłuższy, ale i tak trwał za krótko! Uczyłam się jednak tego, że rozkwitanie to przygotowanie do owocowania. A rozkwitanie poprzedzają miesiące pracy. Pracy człowieka, i pracy przyrody. Drzewa owocowe zimą nie urzekają. Widzisz jedynie gołe gałązki, które wydają się już niewiele obiecywać. Gałązki uśpione, bez życia. Perspektywa owocowania jest bardzo daleka! Ale ten, kto pracuje w sadzie, wie doskonale, że nadejdzie wiosna, a po niej lato. I drzewo to wyda owoce. I - co więcej - ten czas uśpienia jest potrzebny. Bo pąki już czekają. Tata wielokrotnie napominał przy zbiorach jabłek, żeby uważać i nie uszkodzić pąków, z których za rok drzewo wyda owoce. Za rok!    

 

***
Słowo Rozkwitam powróciło do mnie kilka miesięcy temu i nie dawało mi spokoju. Wszystko wokół przypominało mi o nim, inspirując do odkrywania go jako mojego zadania, misji, a także... Bożej obietnicy! Rozkwitła okładka NoTesu Kobiety, później rozkwitła okładka Kalendarza Kobiety 2018, a teraz nadszedł czas na podarowanie tego słowa dalej. Tak, by nie dało spokoju na jakiś czas i Wam! :-) Tak, by się przy nim zatrzymać, odkryć je i pokochać! W zmienności, w trudzie, w obietnicy! Dlatego powstał notes kobiety pod takim hasłem. Notes, który można wykorzystać na wiele sposobów - jako dziennik rozkwitania w najróżniejszych dziedzinach! Mój stał się miejscem, w którym - mam nadzieję - rozkwitnie coś nowego, jedno duże marzenie!

NOTES Rozkwitam

Czytaj dalej...
Subskrybuj to źródło RSS