Przyobleczcie miłość, która jest więzią doskonałości. (Kol 3, 14)

Katarzyna Marcinkowska

Katarzyna Marcinkowska

- z wykształcenia filozof (MISH UJ). Szczęśliwa żona Mariusza, mama Irusia i Stefanka. Zafascynowana teologią ciała, filozofią dialogu, nowym feminizmem oraz macierzyństwem w jego wszystkich wymiarach. Szuka wciąż nowych możliwości łączenia teorii z praktyką. Autorka Kalendarza Kobiety 2014, 2015 i 2016 oraz projektu Między Niewiastami. Prowadzi warsztaty, konferencje i spotkania dla kobiet. Wraz z mężem prowadzi konferencje i warsztaty na temat miłości oraz różnic płciowych oraz kurs przedmałżeński „Przepis na Miłość!”. Wierzy w miłość na całe życie, w piękno i prawdę, w „geniusz kobiety” oraz w to, że „dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych”.

URL strony:

Przyjaciółkę od serca któż znajdzie?

Jedno z moich (a przypuszczam, że nie tylko moich) pierwszych, dziewczyńskich pragnień brzmiało: znaleźć przyjaciółkę od serca (nie bez znaczenia były tu oczywiście lektury L. M. Montgomery). A zatem pragnienie, by znaleźć dziewczynkę, której powierzę wszystkie sekrety, z którą przeżyję niezapomniane przygody, z którą będę chichotać ze znanych nam tylko żartów, z którą stworzymy umówione, tajne znaki i która zawsze na pytanie o to, kto jest jej przyjaciółką, odpowie, że ja. A ja się jej odwzajemnię.

Nasza przyjaźń miała oczywiście wszystko przetrzymać – skończenie szkoły, wewnętrzne przemiany i dylematy, a nawet miłość. Takie to było niesamowite, idealistyczne pragnienie, trochę egocentryczne, ale też pełne gotowości oddania cząstki siebie drugiej osobie. Potrzeba, by być wyjątkową dla kogoś i jednocześnie uczynić drugą osobę wyjątkową, oswoić ją według rad Liska z „Małego Księcia”, towarzyszyć jej w radościach i trudach, pocieszać i rozśmieszać. To pragnienie obudziło się dużo wcześniej od tego o Księciu z bajki. Czy tylko było, czy już wygasło?

Czyż jest coś lepszego niż mieć kogoś, z kim można porozmawiać o wszystkich rzeczach jakby się rozmawiało ze sobą samym? (Cyceron)

To, co się działo w moim dziecięcym świecie, oczywiście weryfikowało te wzniosłe ideały i myśli. Przyjaciółka była niemal zawsze jedna (bywały też sytuacje trudne, gdy trzeba było którąś z dwóch wybrać), jednak kim dokładnie była, to się zmieniało dość często, zwłaszcza na początku szkoły podstawowej. To była też wielokrotnie przyjaźń niedojrzała, pełna zazdrości, zaborczości i obawy przed odrzuceniem. Przyjaźń, która jeszcze się nie wydoskonaliła, której wiele brakowało, która nie była w stanie złapać stosownej perspektywy, a czasem nawet oddechu. Uczenie się relacji międzyludzkich w praktyce i studiowanie duszy ludzkiej jest bardzo trudne dla kilkulatki, a i z wiekiem nie zawsze jest łatwiej. A później okazywało się, że jednak wiele z tych przyjaźni, które miały przetrzymać wszystko, były zapieczętowane deklaracjami i szczerymi wyznaniami wierności oraz dozgonności, kończyły się, były nam dane tylko na jakiś czas, często tylko na ten etap, gdy łączyły nas wspólne sprawy. Często, ale jednak nie zawsze. 

Chyba wiele z nas nosiło w sobie to samo pragnienie. A jak jest dziś? Mając 18, 30, 45 czy 60 lat – czy masz dziś swoją „przyjaciółkę od serca”? Czy masz gdzieś obok siebie (nawet jeśli to „obok” oznacza, że dzieli Was kilkaset kilometrów) kobietę, z którą nigdy się nudzisz – ani rozmową, ani milczeniem, na spotkanie z którą czekasz, na którą możesz zawsze liczyć? Jako już dorosłe dziewczyny odkrywamy, że możemy mieć kilka bliskich koleżanek – z jedną uwielbiamy dzielić się naszą wiarą, z inną chętnie pójdziemy na spacer lub kawę, z jeszcze inną wymienimy się najnowszymi nowinkami z dziedziny mody, urody czy gospodarowania domowym budżetem. Odkrywamy, że każda z nich wnosi coś niezwykłego w nasze życie, każda z nich jest nam bliska, uczy nas czegoś, pobudza nas do jakiegoś działania, ale gdy już możemy wybierać, którą z nich zaprosić na wieczór filmowy, wernisaż, na mszę dla kobiet albo na poszukiwanie jesiennego płaszcza na wyprzedażach – wiemy, kogo o to poprosić, nie z każdą będzie tak samo. Która z nich jest Twoją przyjaciółką od serca?

Niezwykła jest siła przyjaźni. I tej kobiecej, i męskiej. Czy mężczyźni też szukają przyjaciół od serca? Już od etapu wczesnoszkolnego chłopcy dopierają się nie w pary, ale w co najmniej trójki, tworząc małe grupki, w których częściej obowiązuje hierarchia i jakiś podział. Taki system oczywiście sprawia, że niekiedy jest im łatwiej funkcjonować – zawsze można podzielić zadania, można zagłosować, ot, taka mini demokracja. Gdy jeden z nich zachoruje, nie są zupełnie sami w szkole. W parach, które tworzą dziewczynki, mamy relację wyłączną, twarzą w twarz, coś w rodzaju: wszystko albo nic. A dorośli panowie? Towarzystwo innych mężczyzn jest im niesamowicie potrzebne – by porozmawiać (lub pomilczeć) „po męsku”, by się nawzajem motywować, pomagać sobie w znajdywaniu rozwiązań i czasem dzielić się sobą po prostu przez świadectwo życia. Męskie relacje bywają bardziej bezpośrednie, ale dzięki temu też bardzo oczyszczające i konfrontujące. Jak mawia mój mąż: „Powiemy sobie bez ogródek prawdę prosto w oczy, nie licząc się nawet ze słowami, a potem po prostu poklepiemy się po ramieniu, nie chowając żadnej urazy, ale widząc, że to, co się wydarzyło, było słuszne.” My tymczasem po kobiecemu nie chcąc zranić, ani być zranionymi, szukamy słów najdelikatniejszych, czasem nawet nieadekwatnych, zbyt ogólnych, troskając się o tę przyjaźń - o drugiego i o siebie samą, i o to, co między nami.

Nigdy nie usłyszałam od mojego męża, by nazwał kogoś przyjacielem i by się tego mocno trzymał. Ma grono bliskich kolegów, którzy są dla niego ważni, z którymi chętnie się spotyka, ale rozważania: czy to mój przyjaciel (a tym bardziej: czy to mój przyjaciel od serca), raczej temu nie towarzyszą. A gdy już zadaję mu wprost pytanie o przyjaciela, patrzy na mnie z ukosa, jakby to pytanie było dziwne, niestosowne, a może nawet śmieszne (a jest?). Za to z wielkim uśmiechem i szczerością słucha o moich rozważaniach w tym temacie, dostrzegając, jak wciąż to dziewczęce pragnienie powraca, jak mnie nurtuje.

Czym sen dla ciała, tym przyjaźń dla ducha – odświeża siły. (Cyceron)

Przyjaźń jest też trudna, wymaga oddania, a przede wszystkim inwestycji, czyli czasu, którego jako dorosłe kobiety, zabiegane przez pracę, obowiązki, różne aktywności i wszystkie inne naglące sprawy, najczęściej po prostu nie mamy. Tyle rzeczy jest pilnych i ważniejszych, prawda? Kiedy ostatnio odmówiłaś koleżance spotkania albo przesunęłaś je na nieokreślone i niepewne później? Pochłania nas też rodzina - mamy tu przecież tyle osób do kochania, że wraz ze wrastaniem w piękne i absorbujące środowisko domowe, coraz częściej zaniedbujemy przyjaciół, często tłumacząc to tym, że ich już nie potrzebujemy - mamy przecież wspaniałego męża, cudowne dzieci, kochanych rodziców itd. Ale mój mąż i dzieci nie staną się przecież przyjaciółką od serca... Uważam mojego męża za najlepszego przyjaciela, ale to relacja, która nie zastępuje w pełni przyjaźni kobiecej. A przyjaźni, podobnie jak miłości, nie można odłożyć na później.

Łatwiej jest po całym wyczerpującym dniu zalogować się na facebooka (i mówię to po pierwsze o sobie), gdzie życie towarzyskie pozornie „kwitnie”, gdzie poczujemy się otoczone setkami osób, a nawet więcej – setkami znajomych – którzy chętnie zalajkują nasze nowe zdjęcie czy nowiny o zamążpójściu, ale po zamknięciu okna, zostajemy same z sobą, nie zbliżając się nawet o krok do drugiej osoby, ani do samej siebie. Łatwiej jest włączyć portal społecznościowy (choć dostrzegam, że coraz więcej osób świadomie z tej formy rezygnuje!) niż wyjść wieczorem na spacer z koleżanką albo zatelefonować na długaśna rozmowę do bliskiej osoby - tak, by czuła, że mimo odległości, jaka nas dzieli, jest dla nas ważna, że nie prowadzimy wtedy pięciu rozmów na „chacie”, nie klikamy jednocześnie w poszukiwaniu newsów, ale całą uwagę skupiamy na niej. Przyjaźń jest trudna, bo wymaga poświęcenia, wymaga pracy i uwagi, wysiłku i ciągłego wychodzenia z siebie. A, jak słusznie mówi Lisek z opowieści Saint-Exupery, nie ma supermarketów z przyjaciółmi, nie możemy ich ani kupić, ani zdobyć teraz, natychmiast, dlatego też ludzie często nie mają przyjaciół. Ale przecież nie zawsze...

Wyk­reślić ze świata przy­jaźń... To jak­by z­gasić słońce na niebie. (Cyceron)

Dziś chyba nawet bardziej od pragnienia odnalezienia takiej przyjaciółki, rodzi się we mnie pragnienie, by taką przyjaciółką być. Od Serca. 

Msza św. dla kobiet w Warszawie

Gorąco zapraszam wszystkie Panie na Mszę św. dla kobiet z homilią i konferencją! Po Mszy także chwila adoracji. Przed wakacjami odbyły się już trzy takie spotkania (25.04, 23.05 i 27.06), a ta wrześniowa Msza św. rozpoczyna nowy cykl comiesięcznych Eucharystii, które zostały już rozpisane i zaplanowane do czerwca 2014.

Mottem przewodnim najbliższego spotkania będą słowa z Księgi Przysłów Niewiastę dzielną któż znajdzie?

Będzie także możliwość zupełnie premierowo nabycia Kalendarza Kobiety na 2014 rok:-)

Mszę św. odprawi ks. Piotr Paweł Łapa, nasz duszpasterz, a także duszpasterz wielu innych wspaniałych dzieł, o czym możecie się przekonać: www.nazeslaniu.pl

Zapraszam serdecznie wszystkie Panie - młodsze i starsze, samotne i zamężne!
Dla każdej z Was jest tu miejsce!

* Jeśli nie jesteś w stanie dotrzeć na Mszę św., a chciałabyś, byśmy pomodliły się w Twojej intencji, prześlij ją na adres Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. Wszystkie intencje zostaną zapisane na karteczkach i zaniesione przed ołtarz. Jeśli będziesz na Mszy świętej, możesz już wcześniej przygotować na karteczce swoje intencje. Tradycyjnie oczywiście będzie długopis i czyste karteczki być może na te intencje, które pojawią się w ostatniej chwili.

Walcząc o to Najmniejsze

Dawniej, gdy siadałam w swoim pokoju zalana łzami, niemal zawsze w drzwiach pojawiała się Mama (jak ona to usłyszała? - dziwiłam się niezmiernie) i dyskretnie pytała, co może zrobić, by mnie pocieszyć (utrwaliły się w naszej rodzinie jej powiedzenia na tamte chwile: „Pałac Kultury przenieść? Stanąć na głowie?”). Pamiętam, że kiedyś uczesała się w kucyki, obwiązując je kolorowymi frotkami, by mnie rozśmieszyć. Musiało poskutkować. Jej upór wyrażał niezwykłą troskę. Nie chciała nigdy zostawić mnie samej, nie chciała nigdy opuścić, a tym, co było dla niej najtrudniejsze, było poczucie  b e z r a d n o ś c i. 

Co może zrobić mama, gdy jej dziecko choruje lub cierpi? Co byłaby w stanie oddać, by swoje Maleństwo (nawet jeśli jest już duże czy wręcz dorosłe) uratować, by ulżyć w cierpieniu, by mu pomóc? Chyba wszystko. A wtedy, gdy nie może wiele zaradzić, trwa przy Nim, idzie za nim. Takie było też macierzyństwo Maryi. Symeon przepowiedział, że Jej duszę miecz przeniknie (por. Łk 2,35), a ja zastanawiam się czasem, czy Ona o tym nie wiedziała już od Początku, czy nie przeczuwała, że tak wielka łaska będzie też ciężkim krzyżem. A nawet jeśli nie przeczuwała, przekonała się przecież o tym już chwilę później. 15 września obchodzimy wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Bolesnej (w tym roku przypada na niedzielę, przez co kalendarz liturgiczny wydaje się o tym zapominać). Czy może być większe cierpienie Matki niż to, gdy widzi, jak Jej Syna skazują na śmierć, biczują, krzyżują, jak umiera opuszczony i wzgardzony? I świadomość, że nie może Go przed tym uchronić? Maryja jest bliska wszystkim kobietom jako kobieta, wszystkim matkom jako matka, a także wszystkim matkom zatroskanym i cierpiącym, gdyż Sama przez to przeszła. Któż jak Ona może zrozumieć ból matki?

Moja przyjaciółka wraz z mężem walczą właśnie o życie swojego ukrytego jeszcze w jej łonie 5-miesięcznego Dziecka. Nie wiedzą, czy to chłopiec czy dziewczynka, nie wiedzą, czy mogą spać spokojnie, nie wiedzą, kiedy w końcu przy dobrych wieściach o polepszeniu stanu zdrowia małego pacjenta, lekarze nie dodadzą: „ale proszę podchodzić do tego ze spokojem i bez euforii, życie Dziecka jest nadal zagrożone”, ale przy tym bardzo mocno wierzą. I są w tym razem. Walka Taty o swoje Dziecko jest ogromna. „Zawsze jest przy mnie. I łatwiej mi z nim wszystko znieść. Dodaje mi wiele otuchy, bardzo wspiera, mimo że jemu jest równie trudno. I wiem, że kiedy mnie mocno tuli w ramionach, żeby uspokoić, też powstrzymuje się z całych sił od uronienia łzy, choć są momenty, kiedy i ta bariera pęka.” Jest to też kolejny, jakże głęboki sposób oddania siebie i swojego ciała. Ta młoda Mama jest w stanie znieść wszystkie bóle i niedogodności związane z bolesnymi badaniami i transfuzjami, myśląc jedynie o dobru Maluszka, zapominając o sobie, o swoich lękach przed kłuciem czy szpitalami. „Gdyby ktoś 3 tygodnie temu powiedział mi, że będę w stanie znieść wbijanie się do płodu igłą bez znieczulenia, pomyślałabym, że jest niepoważny. Dziś wiem, co rodzice mają na myśli, mówiąc, że dla dziecka jest się w stanie znieść wszystko! Nawet przez sekundę nie byłam skupiona na własnym bólu, nie pomyślałam nie dam rady - bałam się tylko o życie tej małej, kochanej Istotki. Bałam się, że ją to zaboli! Bałam się, że serduszko przestanie bić...” Walczą więc o życie tej maleńkiej Osoby, oddając Ją Bogu. Są w rękach dobrych specjalistów, co jest dla nich też wielkim Bożym prowadzeniem. Walczą i nie rozumieją, jak można inaczej. „Gdy stoimy pod drzwiami gabinetu, to zawsze myślę o kobietach starających się o aborcję... Nigdy tego nie zrozumiem!! My walczymy o Maleństwo, które jest bardzo zagrożone, bardzo chore, a one zabijają zdrowe dzieci.”

Chciałabym Cię gorąco poprosić o modlitwę w intencji Tych Rodziców i Tego Dziecka. Nie kiedyś, ale już Dziś. (Dla mnie dziś, gdy to piszę, to piątek 13.09, ale być może Ty odczytasz tę prośbę jutro lub pojutrze, więc proszę o to Twoje Dziś). O jedno „Zdrowaś Mario” lub o jedną dziesiątkę różańca. Lub o to, co sama zechcesz ofiarować. Czy zechcesz włączyć się w to wspólne szturmowanie Nieba? Niech modlitwa w tej intencji będzie także zbliżaniem się do przenikniętego bólem Serca Maryi, odkrywaniem, jak wielki jest udział Niewiasty w Dziejach Zbawienia.

Cała śliczna jesteś, przyjaciółko moja! Warsztaty dla kobiet

Cała śliczna jesteś, przyjaciółko moja!

Warsztaty dla kobiet na temat piękna i wizażu

 

Kiedy? 19.10.2013, godz. 9-14

Gdzie? sala przy parafii pw Zesłania Ducha Św. w Warszawie (ul. Broniewskiego 44)

Koszt: 50 zł - opłata już na miejscu

Zapisy: FORMULARZ

Bóg obdarzył kobietę szczególnym pięknem. Tak wyjątkowym, że na Jej widok mężczyzna w Raju krzyknął z zachwytu, zakochał się od pierwszego wejrzenia! Kobiece piękno jest ściśle połączone z sercem, nie ogranicza się jedynie do naszej urody, ale nie istnieje też oddzielnie od naszej cielesności. Jesteśmy jednością ciała i duszy, dlatego tak ważne jest zadbanie o obie te sfery.  Czy odkryłaś już swoje piękno? Czy wiesz, jak o nie dbać? Czy wiesz, jak podkreślać w sobie to, co wyjątkowe? 

Podczas tego warsztatu zastanowimy się nad tym, czym jest nasze kobiece piękno. Następnie krok po kroku poznamy podstawy wizażu. Nie będą to jedynie fachowe wytyczne, które często nijak mają się do naszej codzienności, ale będą to praktyczne wskazówki, jak możemy jeszcze lepiej dbać o siebie, podkreślając swoje atuty oraz wykorzystując to, co już znajdziemy w naszej kosmetyczce. Na spotkaniu zostaną poruszone m.in.: dobór odpowiedniej kolorystyki, zasady dobrego makijażu. Zmierzymy się z mitami dotyczącymi tych tematów oraz z wszelkimi wątpliwościami, jakie mogą się w nas rodzić.

A wszystko po to, by nasze piękno jeszcze dogłębniej odkrywać i się nim zachwycać! 

Serdecznie zapraszamy!

Prowadzące:

Justyna Soszka – z wykształcenia teolog, kosmetyczka i szkoleniowiec. Interesuje się kreowaniem wizerunku i zagadnieniami bioetycznymi. Prywatnie szczęśliwa narzeczona, spełniająca się jako organizatorka własnej ceremonii zawarcia związku małżeńskiego!

Katarzyna Marcinkowska – autorka projektu Serce Kobiety (www.sercekobiety.pl), filozof, propagatorka nowego feminizmu i „geniuszu kobiety”. Szczęśliwa żona.  

Subskrybuj to źródło RSS