Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie (Łk 10, 39)

Stare i nowe bukłaki kobiecego serca

Chwaliłyśmy Pana śpiewem, modliłyśmy się słowami pieśni, wtórując czarującej nas głosem i grą na gitarze Irence. (A ja dziś obudziłam się, śpiewając mężowi do ucha „Kiedy Słowo Twe wypełnia się w nas”.)

Czytałyśmy Jego Słowo i dzieliłyśmy się nim.

Byłyśmy przed Panem twarzą w twarz, sercem przy Sercu.

Wpatrywałyśmy się w Marię Goretti i szukałyśmy jej w sobie – tej dziewczyny pełnej wiary i ideałów, broniącej swojej czystości i kobiecej godności, która potrafiła nie tylko nieść niezawinione rany, ale też przebaczenie.

Patrzyłyśmy na Rachab i na cuda, jakich dokonał Pan w jej życiu. Uczyłyśmy się od niej podejmowania ryzyka, wiary, zaufania i działania. Uczyłyśmy się, że nigdy nie dokonamy niczego zupełnie same, że nie możemy naszej wiary pozostawić bez uczynków i że niektóre stare bukłaki bywają wytrzymałe, dobrze wyrzeźbione i gotowe zachować jeszcze niejedno młode wino.  

Rozmawiałyśmy o zmianach w naszym życiu, które są nieuniknione, mogą być twórcze i wspaniałe, ale niejednokrotnie budzą lęk, zabierają poczucie bezpieczeństwa, zmuszają do pracy i spojrzenia na siebie w prawdzie, i że oparciem w tych zmianach jest On, ten niezmienny.

Przypominałyśmy sobie, że Bóg wszystko może. Może dawać nowe serce.

Oglądałyśmy nasze serca i oceniałyśmy ich stan bez zbędnych badawczych narzędzi, czując ich kondycję. Szukałyśmy starych, kruchych bukłaków, nadmiernie nagromadzonych, potrzebujących nowego wina. 

Prosiłyśmy o nowe wino dające życie, rozszerzające serce, formujące je według Jego Serca. O wino, które pozwoli nam doświadczyć Jego bezwarunkowej miłości wobec nas, naszej wartości i kobiecej godności, które uleczy nasze zranienia i wykrzywione spojrzenie na siebie i innych, które pozwoli nam dojrzewać, dokonywać mądrych zmian, ufając i wierząc Bogu, które pomoże nam pokochać siebie, pamiętając, że zostałyśmy obdarowane tym wszystkim, co jest nam potrzebne, by iść za Nim i wypełniać Jego najśmielsze pomysły na nasze życie.

Napełniałyśmy nasze bukłaki tym winem.

Dzieliłyśmy się swoim życiem, tęsknotami, pragnieniami i tym, jak On nas prowadzi.  

Pięknie jest być między niewiastami.
Pięknie jest być z Nim. 

5.07.2014 - dzień skupienia: Trzy dzielne niewiasty i On. O starych i nowych bukłakach kobiecego serca

***

A może też chciałybyście otrzymać taki malutki płócienny bukłaczek z przypinką? Jeśli tak, zostawcie komentarz pod tym tekstem, podając, czym jest dla Was nowe wino. (na komentarze czekam do 13.07) 

Katarzyna Marcinkowska

- z wykształcenia filozof (MISH UJ). Szczęśliwa żona Mariusza, mama Irusia i Stefanka. Zafascynowana teologią ciała, filozofią dialogu, nowym feminizmem oraz macierzyństwem w jego wszystkich wymiarach. Szuka wciąż nowych możliwości łączenia teorii z praktyką. Autorka Kalendarza Kobiety 2014, 2015 i 2016 oraz projektu Między Niewiastami. Prowadzi warsztaty, konferencje i spotkania dla kobiet. Wraz z mężem prowadzi konferencje i warsztaty na temat miłości oraz różnic płciowych oraz kurs przedmałżeński „Przepis na Miłość!”. Wierzy w miłość na całe życie, w piękno i prawdę, w „geniusz kobiety” oraz w to, że „dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych”.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Powrót na górę